was successfully added to your cart.

 

Blog

Tijd of Kwaliteit

By | Uncategorized | No Comments

Heb jij ook zo’n leuk interessant leven? Drukdrukdruk. Gezin met/zonder kinderen, hond, carrière en een interessante vriendenkring. Kruis aan wat van toepassing is. Theatervoorstellinkje hier en een festivalletje daar. O ja, nog even langs de yoga rennen en het plaatje is compleet. En ergens begint er misschien iets aan je te knagen, maar er zit geen schakelaartje aan. Lijkt wel. Kort samengevat een mooi beeld van deze tijd. Alles moet kunnen, maar het elastiek springt er spontaan van uit je onderbroek.

Als je het zo achter elkaar door leest word je al een beetje hijgerig, maar we herkennen het allemaal. Ik houd persoonlijk niet zo van dat vingerwijzen naar de buurman, die raar doet. We zijn massaal raar aan het doen. In een lineaire tijd, die van A naar B loopt, leveren we onze waardevolle bijdrage aan de maatschappij. Heel zinvol! Heel nodig! Maar wie zijn WIJ ook al weer: wijzelf, de binnenkant. Wat wensen wij met hart en ziel. Je kwam met een droom naar de Aarde en je opdracht is om die droom werkelijkheid te laten worden. Ik zeg altijd maar: ”Jij bent bijzonder, van jou hebben ze er maar een gemaakt”.  Je tijd is kostbaar. We zijn niet gewend om onszelf als kostbaar te zien. Bovendien heb je soms meningsverschillen en conflicten met anderen, die zichzelf ook niet altijd als kostbaar ervaren. Ingewikkeld soms: het leven.

Er is ook nog een ander soort tijd. Ik noem het maar kwaliteit. Die momenten dat je jezelf hoort zeggen: ”Is het al zo laat? Ik ben de hele tijd vergeten!”. Tijd die je ervaart als je met je geliefde bent, op vakantie, verdiept in een fijn telefoongesprek, of natuurlijk: je yoga- of meditatiepractice. Ook dat laatste is mogelijk. Maar wie schakelt er van tijd naar kwaliteit? Wie heeft er de regie over onze agenda? Wie besluit dat het niet erg is om iets te missen. We zeggen uiteindelijk altijd ergens “nee” tegen; “Nee” tegen die unieke kans of tegen onze gezondheid?; “Nee” tegen je kind omdat we moeten werken; “Nee” tegen die prachtige man of vrouw, die van je houdt en toch wel je wacht. Wij kiezen. Wij zijn de enigen die kunnen besluiten dat genoeg ook genoeg is.
Wat een enorme verantwoordelijkheid in handen van mensen, die zichzelf soms niet belangrijk genoeg vinden. Zoiets als de codes voor kernwapens in handen van iemand die daar niet altijd geschikt voor is. Wow. Wat zou het voor effect op de wereldvrede hebben als we ‘s morgens intens tevreden in onze eigen badkamerspiegel kunnen kijken. Dag schoonheid, je bent er weer!

Dus kom ik uit op een schakelprobleem. Schakelen tussen tijd en kwaliteit. Beiden zijn nodig. Laten we wel wezen. Maar lineaire tijd overschreeuwt kwaliteit. Als ik niet de regie neem over die schreeuwlelijk, niet soms tijd voor kwaliteit maak, dan dender ik vanzelf mee in die trein waarin iedereen zit. Ik heb geen tijd om creatief te zijn, om me te herinneren welke droom ik ook alweer had. Of om die nieuwe, nooit eerder gemaakte, verbindingen in mijn hersenen tot stand te brengen. Ik doe maar wat de buur ook doet. Ik word een makkelijke consument, zonder inhoud of betekenis. Maar waar blijft dan mijn unieke identiteit? Hoe geef ik uitdrukking aan mijn bijzondere missie op deze planeet. En hoe denk ik, in godsnaam, de grote problemen van deze tijd op te lossen. Begin gewoon met het eerste stapje. Zeg eens een keer “nee”, neem tijd voor kwaliteit. Een gelukkig leven volgt spoedig. Kanjer, zet hem op!

Kerstmis 2016

By | Uncategorized | No Comments

Als vanzelf plopt de gedachte aan vrede in me op. Voor sommige mensen is vrede: lichtjes in de kerstboom, gezelligheid met familie. Fijne dingen! Voor andere is vrede: weggaan van huis. Vrede kan ook zijn: ophouden met mopperen en uit je comfortzone stappen om iets positiefs te gaan doen met je boosheid. Of eindelijk die angst achter je laten en die stralende mens zijn, die je in potentie bent. Al het leven doet er toe. Ook jij.

Voor mij is vrede : eenheid, verbinding, wij. En soms voelt dat “wij” heel ongemakkelijk. Vraagt het veel kracht om te kunnen vergeven, om steeds de soepelheid op te brengen om opnieuw te beginnen. Dat is voor mij de uitdaging van deze tijd: “Lukt het mij om mijn focus krachtig op een vredige en positieve wereld gericht te houden, hoe andere mensen ook verder in de war raken?”. Kan ik blijven geloven in het wonder? In de boodschap van dat kind in Bethlehem.

Sommige mensen vinden mij een positivo: een onrealistische idealist. Maar ik heb geen keus. De galm  van het gillen van mijn vader ’s nachts, als hij weer eens een nachtmerrie had, blijft maar echoën in mijn oor. Gewerkt als commando in een vieze verre oorlog. Vrienden zien sterven. Was niet zijn idee. Mensen raken in de war door hun emoties en denken dat controle over anderen de oplossing is, maar oorlog heeft geen enkele goede reden. “Een oorlog kent alleen verliezers”, zei pa. En ook: ”Best raar dat ik moest schieten op jongens met wie ik liever was gaan biljarten”. De oplossing zit tussen onze oren. Daar zit het geheim. We zullen allemaal, geen enkele uitzondering, bereid moeten zijn om dingen los te laten die ons comfort bieden. Of het nou gaat om bezit of de overtuiging dat het allemaal aan die ander ligt. Zolang we dat comfortabele gevoel van gelijk hebben niet loslaten, zal er oorlog zijn. Wachten op “die ander moet de eerste stap zetten”…het werkt niet. Vrede blijft zo een illusie, een onbereikbaar doel. De terreur zal doorgaan tot wij het begrijpen. Maar als we kunnen kiezen, als we “ja” durven zeggen tegen wat in mijn ogen toch onvermijdelijk is, dan zal de wereld weer een veilige plek zijn. Hoe graag willen we dat?

HET SPOORT NIET

By | Uncategorized | No Comments

Ik houd van de trein: van het komen en gaan op station Dordrecht. Een mooi provinciestadje met een stevige intercityverbinding. 09.20 uur, zaterdagmorgen, ik kom het perron op.  Helemaal startklaar om mijn lieve broer te helpen met het opruimen van het huis van mijn vader. Mijn bijdrage is zeer gering, maar we gaan voor qualitytime. Wordt er omgeroepen dat er een seinstoring is. Alle treinverkeer naar Brabant ligt plat. Oke. Deze dag gaat anders lopen dan gedacht. Duidelijk.

Naast mij een jongeman, zoekend in de dienstregeling op zijn telefoon. Wat nu? Hij besluit om te wachten. Ik ook. “Wat moet ik nou gaan doen”, zegt hij tegen mij. Hij is jong en nog tjokvol hormonen en adrenaline. “We kunnen nu samen een uur naar die reclame van die pizza aan de overkant gaan zitten kijken”, zeg ik. “Of we maken een praatje. Wie weet is het wel niet voor niks dat wij hier naast elkaar stranden”. Sinds ik aan yoga doe, kom ik wel eens een mysticus tegen. Apart volk. Ze zien het anders dan wij. Alles heeft een reden. Nou daar zitten we dan. Klaar voor ik weet niet wat.

Eerst vertelt de jongen over zijn eindexamenfeest, over zijn plannen om rechten te gaan studeren. Na een uur zijn we toe aan zijn agressieve broer. “Zeg, niet leuk voor je”, zeg ik tegen hem. En hij vertelt verder. Als er beweging komt in het treingebeuren nemen we afscheid. Vrienden voor het leven.

We stranden 20 minuten later. Tegen die tijd heb ik al besloten om er een spirituele reis van te maken. Lifechanging kan ook te Lage Zwaluwe. Ik hoef niet zo nodig te bungeejumpen. Waarom loopt alles vast, vroeg ik me af. Een paar dagen later zitten er 8000 koffers vast op Schiphol. Geen onderbroeken voor de eigenaar hiervan.  Waarom? Misschien wordt er van ons gevraagd om “hier en nu” te durven zijn en niet sneller dan snel door ons leven te racen. Dat vraagt moed. Want als je minder snel gaat, ga je voelen. Je voelt je lichaam, je onmacht over wat er in de wereld gaande is, de dromen die je nog hebt voor jezelf en je kind. Maar je voelt ook weer dat ene: wat jou zo sterk maakt, zo bijzonder.

Ik besluit om mijn droom van Ubuntu, one people, verder te ontwikkelen te Lage Zwaluwe. Ik vraag aan een Antilliaanse vrouw of ze weet of er een bus naar station Breda geregeld is. Ze moppert over de NS. Ik ben verbaasd dat hier een Antilliaan met stress zit. Waar moet het heen met de integratie? Dit gaat niet de goede kant uit. Ik ga me in ieder geval niet meer te haasten. In plaats van een plekje in die ene bus te bemachtigen, draai ik me om en kijk wie er allemaal achter me staat. Er daalt een diepe rust over me. Het zijn er te veel. Blijkbaar is dit de plek voor mijn volgende meditatie.

Maarten

By | Uncategorized | No Comments

Maarten is doodgereden. Per ongeluk. Dat wel. Maar hij is er niet meer. Zo vreemd. Dagen met Maarten en dagen zonder Maarten. Zo’n mooie begrafenis. Die is nu voorbij. Het leek wel of hij net nog zijn vrouw belde:”Schat, ik ben bijna thuis”. Mooie stralende dag was het. Geen dag om te sterven. Iemand heeft hem over het hoofd gezien. Toen. Dat ene moment.
Een vriend zegt tegen mij:”Zeg zijn naam hard op, dan help je jezelf om het onvermijdelijke te accepteren”. Ik zeg zijn naam hardop en ik leer het onvermijdelijke te accepteren.

Maarten was eerst gewoon maar iemand. Een voorbijganger in mijn leven, totdat hij Maartenachtige dingen begon te doen. Zoals een spreker op de begrafenis zei:”Hij had het talent om mensen voor zich in te nemen”. Hij nam mij voor zich in. Ineens was ik gesteld op hem. Miste ik hem, als hij er niet was. Hij zorgde voor mijn verstandelijk beperkte zusje. Op een mannenmanier. Kocht  schoenen voor haar die wel stonden, maar niet zaten. Of een bh met veel kant en een decolleté waar ik nooit opgekomen was. Ik kon met hem praten, over mijn zusje, over ons leven. Hij was aanwezig. Deed voorstellen, bracht  verbeteringen aan, maakte grapjes. Als Maarten er was gebeurden er dingen. Alles werd een beetje gezelliger.

O ja, daar dacht ik nou nooit aan, maar op de begrafenis zei ook iemand:”Als we met de brandweer een auto aan het openzagen waren, dan was het handig dat Maarten ook verpleger was”. Hij was lid van de vrijwillige brandweer. Bij hem thuis om de hoek was de kazerne. Ik stelde mezelf nooit voor hoe hij met zijn collega’s een auto aan het open zagen was. Maar voor andere mensen was dat juist “Maarten”. Ook in die situaties wist hij een soort “gezelligheid”te brengen. Waar Maarten was, daar was de wereld mooier.

Gek, er is in mijn vrienden- en familiekring heel wat afgestorven de laatste jaren. Het went nooit. Altijd weer voel ik hoe iemands grootsheid zich ontvouwt op het moment van verscheiden. Zoiets van:”Ik vond jou eerst gewoon. Ik ging naar de winkel en ik zag je uit mijn ooghoeken en nou je er niet meer bent laat je een krater van een gat achter. Ik mis je en ik wist niet eens dat ik je zou gaan missen”.  Yvonne, Papa, Liesbeth, Japie, Cathrien, Linda, Agaath, Mar, Joke en Maarten

Ik kijk anders naar jou, naar mensen om me heen. Meer “Maartenachtig”. Misschien ben jij wel iemand met wie ik het fijn heb en moet ik mijn schroom overwinnen omdat aan je te laten merken. Jou laten voelen hoe speciaal jouw “Maartenachtigheid” mijn dagen kleurt. Ik dank je daarvoor. Met mijn ogen, met mijn woorden en mijn stille daden. Het leven is zo ontzettend kwetsbaar. Je man belt:”Schat, ik ben bijna thuis”….

 

 

 

De tijdens de les uitgevoerde technieken hadden alle tot doel het mobiliseren van de wervelkolom en de omliggende structuren. Beweeglijkheid is van essentieel belang voor lichamelijke structuren. Vandaar dat ik denk dat het volgen van jouw lessen voor mensen met lichamelijke klachten een hele goede zaak is.

Joost Tijssen, ostheopatie, info@tijssen-ostheopatie.nl

De DRUyoga lessen helpen mij om bij mezelf te komen. Ik ben een druk mens met een volle agenda en wil nog wel eens voorbij gaan aan mijn eigen behoeftes. Marianne wijst in de les telkens op het belang van de balans tussen je grenzen en mogelijkheden. Als je je daarvan bewust bent, kun je beter beslissen wat wel OK of niet OK is.

Erna Flikkema

3 jaar geleden ben ik met yoga begonnen. En wat een goede keuze om DRUyoga bij Marianne te doen. Elke les is een inspiratie voor lichaam en ziel. Ik heb weer contact met mezelf gekregen en voel me fitter. Ik vind het heerlijk om elke week naar yoga te gaan.

Mariëlle Pullen

Eens in de week is het gewoon lekker om anderhalf uur alle lijstjes aan de kant te schuiven en opgebouwde spanning met yoga uit hoofd en spieren te verjagen. Ik merk het aan het einde van de week direct als ik om wat voor reden dan ook de batterij op woensdagavond (mijn yoga-avond) niet heb kunnen opladen.

Ewoud Snijdoodt

Ik volg nu 5 jaar DRUyoga bij Marianne. Wat ik zo fijn vind aan de lessen vind is dat je ze op elk niveau kan volgen. De makkelijke variant van een serie bewegingen komt aan bod, maar je kunt ook doorgaan voor een uitdaging. Hiermee kun je uit de les halen waar jij die dag behoefte aan hebt. Ik ben met yoga begonnen omdat ik telkens last had van mijn nek en schouders, waardoor ik ook veel last van hoofdpijn had. Daar heb ik nu nagenoeg geen last meer van. Het is echt anderhalf uur voor jezelf in de week en je wordt er nog soepeler van ook!

Lisette Noodelijk

Ik heb een aantal jaren met veel plezier 1x per maand een individuele yogales bij Marianne gevolgd. Ik heb twee chronische aandoeningen waardoor gedoseerd bewegen erg belangrijk is om blessures te voorkomen. Marianne leverde maatwerk aan mij, door de oefeningen aan mijn mogelijkheden aan te passen. In de loop der jaren heb ik vriendschap kunnen sluiten met mijn lichaam. Dat is mijn grootste winst.

Christien Bogers